Son zamanlarda bolca geçmişi düşünüyorum, zamanın daha yavaş aktığı renklerin daha parlak olduğu o geçmiş. Sizi de küçük bir yolculuğa çıkarıyorum. Neden çocukken dünya daha büyük bir kavramdı? Arthur Schopenhauer bu durumu entelekt kavramı ile açıklamış. Çocukluk yıllarımızda hayatta kalma ve üreme gibi kaygılarımızı kontrol eden ‘istenç’ kavramı pek ön planda değildir. Çocukken daha ziyade hayatı keşfetmeye ve onunla ilgili bilgiler toplamaya çalışırız. Yani entelektüel benliğimiz daha meşguldür. Dünyanın nasıl işlediğini keşfederken her yeni deneyim bize heyecan verici gelir ve bunun dışında oyuncaklar harici dünyadan pek bir beklentimiz olmaz. Çocukluk yılları ‘tasarım olarak dünya’ yı gördüğümüz yıllardır. Hiç denenmemiş bir sürü şey ve hiç yaşanmamış bir sürü hayat. Farklı olanı ilk kez deneyimlemenin hazzı, bize dünyanın eksiksiz ve özünde iyi bir yer olduğunu düşündürür. Her gün yeni bir sürpriz ve hayran olunacak yeni bir öğe.

 Fakat ergenlik yıllarının başlaması ile dünya ile ilgili daha bütünsel bir kavrayış edinmiş oluruz. Algılarımızın açılması ve çocuklukta eksik olan empatinin gelişmesi ile birlikte olguları ve kişileri daha rasyonel bir biçimde değerlendirmeye başlarız. Bunun yanında sorumlulukların da ön plana çıkması yalnızca entelektüel birer varlık olmadığımızı; bedenimizi etkisi altına alan ‘istenç’ in dayattığı ölesiye ihtiyaç duyduğu aşk, para, şefkat, arkadaşlık, statü gibi gereksinimlerimiz nedeni ile dünyanın maddesel boyutuna da muhtaç olduğumuz gerçeği ön plana çıkar. Renkler eskisi gibi parlak gelmez ve heyecan vermez.

 Ama belki de o çocuk bakışı içimizde bir yerlerde hâlâ yaşıyor. Sessiz bir köşede, yeniden çağrılmayı bekliyor. Belki de mesele, dünyayı yeniden ilk kez görmeyi hatırlamaktır.