Emekliliğin sorunlarıyla nasıl baş edebiliriz? Bunun yanıtı, temelde dünya görüşümüzle bağlantılı görünmektedir: Bireysel mi toplumsal mı baktığımız başaçıkma yollarımızı da farklılaştırmaktadır, ama yaşamın bu son tangosunda en uygunu galiba ikisini de ıskalamamak…

            “Ömrümüzden bir gün daha geçti

            Derede akan su, ovada esen yel gibi

            Bence bu dünyada iki gün var ki ha var ha yok

            Biri yaşanmış, diğeri yaşanacak gün” Ömer Hayyam

            Bugünü har vurup harman savurmadan etkili ve üretici bir şekilde yaşarsak, yarın da güzel başlar, dün de güzel yaşanmış olur.

            Başaçıkma yolları, ülkemiz özelinde iki temel konuda ele alınmak zorundadır: a) Ekonomik, barınma, sağlık, destek ve b) psikolojik.

            Emeklilerin farklı yaşam alışkanlıkları olmasına rağmen, ekonomik olarak baş etme amacıyla birkaç uyumlu emekli aynı evde yaşama yolunu seçebilir. Böylelikle, kira elektrik, su vd giderler azalmış olacaktır. Mahalle örgütlenmeleri içinde yaşlıların bakım, sağlık ve parasal desteklenmeleri, dayanışma daha rahat olacaktır. Eğer başarılabilirse (ki örnekleri var), emekliliğe adım atmadan önce 8-10 kafadarın büyükçe bir arsa (tarla) alıp, içine benzer küçük evler yapmak, ortak bir mutfak ve yaşam alanları kurup sebze-meyve yetiştirip reçelini, turşusunu vs yapıp satmak, torunlara eğitim-bakım ve oyun açısından güzel bir ortam sunmak, kısacası bir komün yaşamı kurmak hem ekonomik, hem sosyal, hem de psikolojik anlamda müthiş bir dayanışma sağlayacaktır.

            UNESCO’nun yaşlılık tanımı şu şekildedir: “Bir insan konfor alanının dışına çıkamıyorsa, yeni şeyler öğrenmiyorsa, artık hiçbir şey kendisini heyecanlandırmıyorsa, çoğu şeyi bildiğini düşünüyorsa ve yeni şeyler keşfetmek için hiçbir şey yapmıyorsa ‘YAŞLI’dır.” Bu bakımdan, koşulları değiştirmeyi merkezine alan aktif yaşlanmak gerekmektedir. Yaşlıların birikimleri, deneyimleri vardır, hoşgörüleri ve anlayışları daha yüksektir; bu olumlu özellikler daha huzurlu ve mutlu yaşlılık geçirmede işimize yarayacaktır.

            Bireysel veya grup sporları yapmak, yürüyüş ve (masrafı az) gezi gruplarına katılmak, çeşitli elişleri kurslarına gitmek ve yapmak, korolar-halk oyunları gibi kültürel etkinliklere katılma, oyun-eğlenme gibi gerekçelerle yaşıtları ile birlikte olmak, mutlaka kitap-gazete-dergi okumak, bulmaca çözmek gibi sosyallik ve yeni uğraşlar başaçıkma sürecinde epey etkili olacaktır. Ancak, tüm bu etkinlikler sonuçta bireyseldir, bir görmezden gelmedir, kaçıştır ve özellikle ülkemizdeki emekli sorunlarının ortadan kalkmasına yetmemektedir. Ülkemiz emeklilerinin sorunlarını iyileştirmenin temeli, örgütlenme ve mücadeledir.

            Ülkenin kaynakları bir avuç yandaşa peşkeş çekilirken, “Allah devletimize zeval vermesin, buna da şükür” mü diyeceğiz, bir devletlûden beşbin lira daha sadaka mı dileneceğiz, bizler için miting yapan emeklileri kıyıdan seyir mi edeceğiz, yoksa hak ettiğimiz yaşam olanakları için mücadele mi edeceğiz? Yalvarmak ve dilenmek mi, yoksa hesap sormak mı, hakkını söküp almak mı? Bu nasıl olur? Elbette örgütlenmeyle… Ne yazık ki emeklilere hiç yakışmayacak şekilde bir sendika-dernek enflasyonuna tanık oluyoruz; ama olsun, en yakın gördüğünüze üye olabilir ve bu durumu değiştirmek için de mücadele edebilirsiniz.

            Size bir sır vereyim mi? Haydi, emekli örgütlerinin eylemlerine katılın, en güçlü depresyon ilacından daha etkili olduğunu göreceksiniz: Kendinizi iyi hissedeceksiniz, yalnız olmadığınızı göreceksiniz, dayanışmanın güzelliğine varacaksınız… “Yaşlılığın tadını çıkarın” (B. F. Skinner), ama bir köşeye çekilip dizi izleyerek, tevekkül ederek değil…

            Korkunun ecele faydası yok; haydi her günümüzü yeni ilişkiler, ürünler, haklarımız için mücadele ederek dolu dolu yaşayalım…