MEHMET ERDAL / NAZİF SAİT TUNCA

(Üçüncü Bölüm)

“'ARKA TOPRAĞIM TÜRKİYE'DE' DİYE GELMİŞ!

Gazeteci arkadaşlarla gündemi takip etmek için bir arabayla Kapıkule'ye hareket etmiştik. Kapıkule yolu mahşer günü gibiydi. Bir yanda gelmeye çalışanlar, diğer yanda dönmeye çalışanlar... Büyük bir kargaşa yaşanıyordu. Arabadan inip yürümeye başladık. Yolun kenarında şarampol tabir edilen yol kenarındaki çukurun içinde, sıcakta hareketsiz yatan biri dikkatimizi çekti. Ölü mü, sağ mı olduğunu anlamak için yanına gittik. Dokunarak ve dönmesine yardımcı olarak çevirdiğimizde, 80-85 yaşlarında bir adamla yüz yüze geldik. 'Nasılsın? Senin kimin kimsen yok mu?' diye sorduğumda, enerjisiz bir ses tonuyla 'Yok' dedi. Gözleri iyice matlaşmıştı. Hani 'Gözün feri' derler ya, ondan eser yoktu.

Bulgaristan'dan yaklaşık bir ay kadar önce kargaşada, pasaportsuz kaçak giriş yapmış. Edirne Çadırkent'te kalmış. 'Burada param, maaşım ve bana bakacak kimsem yok' diyor. Bulgaristan'da bir kızı varmış. Orada o ilgileniyormuş. Kızı Türkiye'ye gelmek istemeyince, tek başına gelmiş. Çadırkent'te hastalanmış, zor günler geçirmiş. Bakımsız kalmış. 'Burada herkes kendi derdine düşmüş, benimle nasıl ilgilenecekler ki?" diyerek geri dönmek üzere Kapıkule'ye gelmiş. İki gündür aç ve susuz, geri dönmenin yollarını arıyormuş. Pasaportsuz olarak kaçak giriş yaptığı için, çıkış vermiyorlarmış.

Çorba ısmarlama isteğimize olumlu yanıt verdi. Yemeği yedikten sonra, bu yaşta niye bunca zahmeti göze aldığını sorduk. Gözlerinden süzülen yaşların eşliğinde hikâyesini anlattı:

'Ölünce Türkiye'ye gömülmek istedim. Kendi kendime hep BENİM ARKA TOPRAĞIM TÜRKİYE'DE dedim. Türkiye'ye gömülmek hayaliyle yaşadım ama kısmet değilmiş. Anladım ki münasip olan insanın doğduğu topraklara gömülmesiymiş.'

Arkadaşlarla aramızda birkaç kuruşluk bir dayanışmayı usulca cebine bırakıp kendisine iyilik, sağlık ve şans dileyerek yanından ayrıldık.
Zaman zaman bu ihtiyarı hatırlar, 'Hangi topraklar arka toprağı oldu acaba?' diye aklımdan geçirerek, hüzünlenirim.”

(Devam edecek)